Suma Ágora

A Biblioteca Ágora, cos barrios da súa contorna

“Levo ao Che Guevara atado aquí dentro”

“Cada persoa ten a potencialidade interna de facer ben a outras, escoller ese camiño ou o contrario, é o que define o problema e a solución”

Este 10 de decembro a Declaración Universal dos Dereitos Humanos cumpre 73 anos, coa finalidade de darlle visibilidade  a esta conmemoración aprobada no 1948 polas Nacións Unidas, conversamos coa historiadora e avogada penalista, doutora en Liberdades Públicas e Derechos Fundamentais, Cristina Ramallo, Secretaria e Vicepresidenta de Amnistía Internacional en Galicia.

Queremos aproveitar este aniversario para chamar a atención sobre a situación de persoas de distintos lugares do mundo cuxos dereitos humanos están a ser atacados e presionar para que se acabe con estes abusos. Levamos desde o 29 de novembro até hoxe cunha proposta de seis retos nas redes sociais para actuar a favor de seis casos, que se poden consultar na nosa páxina web. Temos un grande equipo de comunicación, de xeito que nos poden atopar en Instagram, Facebook e Tik-Tok. Tamén veño de dar unha charla o 24 de novembro sobre a actualización do informe de Trata, no marco da Campaña contra a Trata “Cadeas Invisíbeis no local de Amnistía na Rúa Rafael Albedi. Hoxe día 10 estaremos no Círculo de Artesáns cun acto onde tres personalidades destacadas presentarán casos que precisan apoio
“Cada recuncho do meu corpo fala: inmigrante, muller, clase media-baixa, sei o que sente unha muller inmigrante, sei o que é o desarraigo e a morriña, e iso é unha parte importante de min que non só non me nubra a mirada, senón que a enriquece
“Gústame percorrer  cada paisaxe deste lugar, as súas festas, as súas comidas, cazar postas de sol e, principalmente, as moitas amigas que teño aquí. En Galicia estou na miña casa
ORIXES
Nacín en Uruguai no 1969, teño orixes paternas e maternas en Culleredo e Ferrol, e parte da miña crianza transcorreu na Arxentina. Non podería escoller por cal dos tres países sinto máis amor, inda que confeso que me define un modo de ser que ten moito que ver coa Arxentina, son moi riopratense. Desde a miña chegada aquí ningún lugar me foi alleo, foi pechar dalgún xeito a historia de meu avó que nunca puido regresar á Galicia que despedira con vinte anos, de feito, morreu antes do remate da ditadura franquista.  

A miña vida non foi doada, desde nena traballaba e a condición política de meu tío, que pertencía ao Movemento de Liberación Nacional dos Tupamaru, xunto co compromiso político de meu pai, fixo que vivira con confusión e medo o que acontecía na Arxentina dos anos 70. Recoñézome na idea de que o compromiso é obrigado, porque no momento da ditadura non se discutía, era unha demanda. De nena axudaba a meu pai a facer pancartas para pegar na fábrica na que traballaba como delegado sindical, iso foi forxando en min a idea de loita, tamén vía na televisión a serie dun avogado chamado Petrocelli e quería ser o que el representaba.
De esquerda a dereita, Raúl Alfonsín, avogado, político, estatista e promotor dos dereitos humanos arxentino, presidente da Nación do 10 de decembro de 1983-8 de xullo de 1989. Petrocelli é un drama legal estadounidense que se emitiu durante dúas temporadas na NBC 1974-1976. Bandeira do Movemento de Liberación Nacional-Tupamaros, movemento político de Uruguai que adquiriu notoriedade no seu desenvolvemento como guerrilla urbana de extrema esquerda durante os anos 60 e 70.
“Como penalista tamén vivín a dificultade dun ambiente hostil no que había que demostrar a valía, nas visitas de clientes ao cárcere, por exemplo, a presenza dunha muller avogada non era habitual.”

Na Universidade optei pola carreira de Historia, atrapóume en dous sentidos, polo descubrimento da investigación científica e rigorosa e tamén polo profundo amor que se xeraba nas aulas. A tese de doutoramento foi unha busca para revisar historicamente onde a sociedade envía o que incomoda. A onde é que envían a quen non cumpre os parámetros? Ao cárcere e aos psiquiátricos, de aí o título: “Loucura e Cárcere“. Logo estudei Dereito na Universidade de Bos Aires e fixen a tese de doutoramento no Departamento de Dereito Procesal da Universidade da Coruña, enfoquei o estudo nunha análise comparativa da proba de ADN, que incluía o desenvolvemento desa proba en Europa e América Latina, especialmente na Arxentina, onde se deu un desenvolvemento temperá coa utilización na busca de fillos e netos de desaparecidos na ditadura.

REFERENTES E PREFERENCIAS DE LECTURA

De esquerda a dereita e de arriba abaixo: Laura Esquivel, Mario Benedetti, Claudio Naranjo, Jorge Luís Borges, Jacques Derrida, Byung-Chul Han, Truman Capote, Isabel Allende, Julio Cortázar, Paul Auster, Gabriel García Márquez, Jacques Lacan, Michael Foucault, Alejandra Pizarnik, Rita Segato, Judith Butler, Stephen Porges, Tulio Halperín Donghi, Erich Fromm, Simone de Beauvoir, Carl Jung, Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Mario Vargas Llosa.

Actualmente e, desde hai uns poucos meses, son Secretaria e Vicepresidenta de Amnistía Galicia representando ao grupo de Coruña, ao que pertenzo desde hai algúns anos. Cando imos coa Rede de Escolas de Amnistía convido ao alumnado que busque unha causa pola que loitar, porque para min isto foi un motor. Aportar esa mirada distinta, combater o que é cómodo pero non é xusto e ofrecer outra narrativa posible é fundamental, desde a convicción de que cada persoa ten no seu interior a potencialidade de facer ben a outras. Temos recorrido escolas dando obradoiros, charlas e conferencias de Dereitos Humanos, sempre ligados ao exercicio práctico: Bullyng, Grooming, Violencia de Xénero e Igualdade.

A día de hoxe segue afectándome a desigualdade, a pobreza endémica ou os pasos cara atrás en Afganistán ou en Chile, pero tamén recoñezo cansazo, porque moitas veces atopeime soa e iso desilusiona e pasa factura. Por iso digo que agora estou a refinar os métodos, desde a crenza con todas as miñas forzas de que un mundo mellor é posible e, como dicimos en Amnistía, o mundo non vai cambiar só e precísase do noso compromiso e entrega desde onde cada unha poida, pero a min xa non me toca ter o coitelo entre os dentes, iso queda para os máis xoves.

HUMOR E DOR: Quizá o humor sexa a saída da dor profunda. Un síntoma de que a dor comezou a tomar forma de aceptación é a posibilidade de rir de nós mesmas.

MARCAR A DISIDENCIA: O meu modo de estar.

MOTORISTA INTRÉPIDA: Afección e desafogo.

MÚSICA E INSTRUMENTOS: A conexión coa miña filla e co meu mundo emocional e lúdico.

DEREITO E EMOCIÓN: A maneira de facer accesible ao mundo e, especialmente na infancia, o dereito, poñendo ao seu alcance o que lles pertence. Ser oídos, respectados e sentirse mirados.

QUE É PARA TI UNHA BIBLIOTECA?

No meu recordo é o lugar que me permitía estudar cando na casa non era posible, tamén ten a maxia de poñer ao alcance da man a posibilidade de vivir infinitas vidas, de obter respostas. O primeiro que fago cando mudo de cidade é rexistrarme nalgunha biblioteca pública, é como multiplicar as posibilidades de coñecemento e iluminación. Os libros son para min compañía, calma e refuxio, é un estar co outro sen a presenza física, de feito, leo varios libros de xeito simultáneo porque teño moitos temas de interese e curiosidade, pero non é un devorar sen poñer corazón, ás veces mesmo pospoño a lectura para que non cheguen as tres letras de FIN.

CRISTINA RECOMENDA

Este 10 de decembro, Día da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, desde as Bibliotecas Municipais da Coruña reivindicamos ese impulso de loita de Cristina para que os dereitos non sexan unha narrativa que só contan os poderosos, ogallá moitas persoas rescaten ao Che Guevara que levan dentro ao servizo dunha sociedade máis xusta.

Até sempre Cristina, grazas pola túa humanidade, loita e corazón!

Acerca de evavieites

Bibliotecaria. Creo na biblioteca como experiencia social positiva. Un espazo para todo o mundo e o que implica en calquera contexto: prosperidade para todas as persoas.

3 comentarios en ““Levo ao Che Guevara atado aquí dentro”

  1. Andrea Cristina Ramallo Machín
    Decembro 10, 2021

    Hermoso el resultado y el proceso. Gracias por el cuidado, el cobijo y respeto. Una gran experiencia.
    Gracias.

    • evavieites
      Decembro 10, 2021

      A ti Cristina, pola vontade de compartirte con nós. Agardámoste como participante da nosa biblioteca humana o vindeiro mes de xaneiro. Un pracer contar contigo!

  2. Pingback: Libros Viventes festexa cunha edición especial o X Aniversario da Biblioteca Ágora | Suma Ágora

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: